Spawanie stali nierdzewnej metodą TIG (Tungsten Inert Gas) to proces wymagający precyzji i odpowiedniego doboru parametrów, wśród których kluczową rolę odgrywa rodzaj gazu osłonowego. Wybór właściwego gazu ma fundamentalne znaczenie dla jakości uzyskanych spoin, ich wytrzymałości, odporności na korozję oraz estetyki. Stal nierdzewna, ze względu na swój skład chemiczny, jest materiałem specyficznym, podatnym na utlenianie w wysokiej temperaturze, co sprawia, że ochrona jeziorka spawalniczego przed szkodliwym wpływem atmosfery jest absolutnie niezbędna. Niewłaściwie dobrany gaz może prowadzić do wad spawalniczych, takich jak porowatość, naloty tlenkowe czy pęknięcia, znacząco obniżając właściwości mechaniczne i użytkowe spawanego elementu.
Dla spawaczy pracujących ze stalą nierdzewną metodą TIG, zrozumienie roli gazu osłonowego jest równie ważne, jak biegłość w operowaniu palnikiem czy dobór odpowiedniego drutu spawalniczego. Gaz ten, przepływając wokół elektrody nietopliwej, tworzy barierę ochronną, która izoluje rozgrzany metal od tlenu i azotu zawartych w powietrzu. Proces ten zapobiega niepożądanym reakcjom chemicznym, które mogłyby degradacji materiału, szczególnie jego warstwy pasywnej, odpowiedzialnej za odporność na korozję. Właściwy gaz osłonowy gwarantuje czystą, gładką i pozbawioną wad spoinę, co jest kluczowe w zastosowaniach wymagających wysokiej niezawodności i estetyki, takich jak przemysł spożywczy, farmaceutyczny czy budowa rurociągów.
Wybierając gaz do spawania stali nierdzewnej metodą TIG, należy wziąć pod uwagę szereg czynników. Są to między innymi grubość spawanego materiału, pozycję spawania, wymagania dotyczące jakości spoiny oraz ekonomiczne aspekty procesu. Różne rodzaje stali nierdzewnej, takie jak austenityczne, ferrytyczne czy martenzytyczne, mogą reagować odmiennie na różne gazy osłonowe. Dlatego też, posiadanie wiedzy na temat optymalnych kombinacji gazów dla konkretnych gatunków stali jest nieocenione dla każdego profesjonalnego spawacza. Niniejszy artykuł ma na celu przybliżenie czytelnikowi kluczowych informacji dotyczących wyboru odpowiedniego gazu do spawania stali nierdzewnej metodą TIG, aby zapewnić najwyższą jakość i trwałość wykonywanych połączeń.
Rozważania dotyczące wyboru optymalnego gazu do tiga stali nierdzewnej
Decyzja o wyborze odpowiedniego gazu osłonowego do spawania stali nierdzewnej metodą TIG jest procesem wielowymiarowym, wymagającym analizy wielu czynników. Najczęściej stosowanymi gazami w tym procesie są gazy szlachetne, takie jak argon i hel, lub ich mieszanki. Każdy z tych gazów posiada specyficzne właściwości, które wpływają na charakterystykę łuku spawalniczego, temperaturę jeziorka spawalniczego oraz jakość uzyskanej spoiny. Argon jest gazem najczęściej wybieranym ze względu na swoją stabilność, niską cenę i doskonałe właściwości osłonowe. Tworzy stabilny łuk o niskiej temperaturze, co jest korzystne przy spawaniu cieńszych materiałów i minimalizuje ryzyko przepalenia.
Z kolei hel charakteryzuje się wyższą przewodnością cieplną, co przekłada się na wyższą temperaturę łuku i głębsze wtopienie. Jest to szczególnie przydatne przy spawaniu grubszych elementów ze stali nierdzewnej lub w pozycjach, gdzie wymagane jest szybkie krzepnięcie jeziorka spawalniczego. Dodanie helu do argonu może zwiększyć prędkość spawania i poprawić penetrację, jednak wiąże się z wyższymi kosztami oraz może prowadzić do zwiększonej porowatości, jeśli nie zostanie odpowiednio zastosowany. W praktyce, spawacze często korzystają z mieszanek argonu i helu, aby uzyskać optymalny balans między stabilnością łuku, penetracją a szybkością spawania. Procentowa zawartość helu w mieszance jest kluczowym parametrem, który należy dobrać w zależności od grubości materiału i wymagań aplikacji.
Oprócz argonu i helu, w niektórych specyficznych zastosowaniach można spotkać się z dodatkiem niewielkich ilości innych gazów, takich jak wodór czy azot. Wodór, dodany w niewielkich ilościach do argonu (zazwyczaj poniżej 5%), może pomóc w odtlenieniu powierzchni stali nierdzewnej i nadać spoinie jaśniejszy, czystszy wygląd. Jest to szczególnie efektywne przy spawaniu stali austenitycznych. Jednakże, należy zachować ostrożność, ponieważ zbyt duża ilość wodoru może prowadzić do powstawania wad wodorowych, takich jak kruchość spoiny. Azot jest rzadziej stosowany w spawaniu stali nierdzewnej metodą TIG, ale może być używany w mieszankach z argonem do spawania specyficznych gatunków stali, wpływając na strukturę i właściwości mechaniczne spoiny.
Argon jako podstawowy gaz osłonowy do spawania stali nierdzewnej
Argon jest zdecydowanie najczęściej wybieranym gazem osłonowym w procesie spawania stali nierdzewnej metodą TIG. Jego powszechne zastosowanie wynika z szeregu korzystnych właściwości, które czynią go idealnym wyborem dla większości aplikacji. Przede wszystkim, argon jest gazem szlachetnym, co oznacza, że jest chemicznie obojętny i nie wchodzi w reakcje z materiałem spawanym ani z elektrodą. Tworzy on stabilny łuk spawalniczy, który jest łatwy do kontrolowania, co jest kluczowe dla uzyskania precyzyjnych i estetycznych spoin. Niska jonizacja argonu przekłada się na niższe napięcie łuku w porównaniu do innych gazów, co sprzyja spawaniu cieńszych materiałów bez ryzyka ich przepalenia.
Kolejną istotną zaletą argonu jest jego wysoka gęstość w porównaniu do powietrza. Ta cecha sprawia, że argon skutecznie wypiera powietrze z obszaru spawania, tworząc wydajną barierę ochronną dla jeziorka spawalniczego. Zapobiega to dostępowi tlenu i azotu z atmosfery, które mogłyby spowodować utlenianie, powstawanie porów i pogorszenie właściwości mechanicznych spoiny, w tym jej odporności na korozję. Właściwości te są nieocenione przy spawaniu stali nierdzewnej, która jest szczególnie wrażliwa na zanieczyszczenia i wymaga zachowania integralności jej warstwy pasywnej.
Czystość argonu ma również znaczenie. Zazwyczaj stosuje się argon o czystości co najmniej 99,99%. Zanieczyszczenia w gazie osłonowym, takie jak wilgoć, tlen czy węglowodory, mogą negatywnie wpływać na proces spawania i jakość spoiny. Mogą prowadzić do powstawania wad, takich jak porowatość, wtrącenia i naloty. Dlatego też, podczas spawania stali nierdzewnej metodą TIG, zawsze należy upewnić się, że używany argon jest odpowiedniej jakości i że system podawania gazu jest szczelny i wolny od zanieczyszczeń. Użycie czystego argonu jest podstawą do uzyskania wysokiej jakości, estetycznych i trwałych spoin, które zachowają pełne właściwości antykorozyjne stali nierdzewnej.
Mieszanki gazów szlachetnych z helu dla stali nierdzewnej
Mieszanki gazów szlachetnych, w szczególności zawierające argon i hel, stanowią cenne narzędzie w arsenale spawacza pracującego ze stalą nierdzewną metodą TIG. Choć czysty argon jest doskonałym wyborem dla wielu aplikacji, dodatek helu pozwala na modyfikację parametrów łuku spawalniczego i uzyskanie specyficznych korzyści, które mogą być nieosiągalne przy użyciu samego argonu. Hel, ze względu na swoją niższą gęstość i wyższą przewodność cieplną w porównaniu do argonu, wpływa na charakterystykę łuku w sposób znaczący. Łuk z dodatkiem helu jest zazwyczaj gorętszy i bardziej skoncentrowany, co przekłada się na głębsze wtopienie i potencjalnie szybsze tempo spawania.
Zastosowanie mieszanek argonowo-helowych jest szczególnie zalecane przy spawaniu grubszych elementów ze stali nierdzewnej. Wyższa temperatura łuku generowana przez obecność helu ułatwia penetrację materiału, co jest kluczowe dla uzyskania pełnego przetopu i mocnego połączenia. Ponadto, hel może przyspieszać proces krzepnięcia jeziorka spawalniczego, co jest korzystne podczas spawania w pozycjach wymuszonych (np. pionowej lub pułapowej), gdzie grawitacja może utrudniać utrzymanie płynnego jeziorka. Szybsze krzepnięcie spływającego metalu minimalizuje ryzyko jego spłynięcia i powstania wad.
Procentowa zawartość helu w mieszance jest parametrem, który należy starannie dobrać. Ogólna zasada mówi, że im grubszy materiał, tym wyższy może być udział helu. Typowe mieszanki to na przykład 75% argonu i 25% helu, lub 50% argonu i 50% helu. W przypadku bardzo grubych materiałów, zawartość helu może sięgać nawet 75%. Należy jednak pamiętać, że zwiększenie zawartości helu wiąże się ze wzrostem kosztów, ponieważ hel jest droższy od argonu. Dodatkowo, wyższa temperatura łuku może wymagać od spawacza większej precyzji i kontroli, aby uniknąć nadmiernego przegrzewania i potencjalnego powstawania wad. Warto również pamiętać o odpowiednim przepływie gazu; mieszanki z helem często wymagają nieco wyższych przepływów niż czysty argon, aby zapewnić skuteczną ochronę.
Wpływ dodatków gazowych na spawanie stali nierdzewnej
Choć podstawowymi gazami osłonowymi w metodzie TIG dla stali nierdzewnej są argon i hel, ich mieszanki mogą być wzbogacane o niewielkie ilości innych gazów, aby uzyskać dodatkowe korzyści lub zmodyfikować właściwości spoiny. Jednym z takich dodatków jest wodór. Dodanie wodoru do argonu, zazwyczaj w stężeniu od 1% do 5%, może mieć bardzo pozytywny wpływ na spawanie stali nierdzewnej, zwłaszcza gatunków austenitycznych. Wodór działa jako czynnik redukujący, pomagając w odtlenieniu materiału spawanego i minimalizując tworzenie się tlenków na powierzchni jeziorka spawalniczego. Skutkuje to uzyskaniem spoiny o jaśniejszym, bardziej metalicznym wyglądzie, pozbawionej nieestetycznych nalotów.
Ponadto, wodór może obniżać napięcie łuku spawalniczego, co może przyczynić się do stabilizacji łuku i zmniejszenia jego szerokości. W niektórych przypadkach, wodór może również wpływać na strukturę krystaliczną spoiny, sprzyjając tworzeniu się bardziej korzystnych faz. Jednakże, stosowanie wodoru wymaga dużej ostrożności. Jest to gaz reaktywny i w przypadku nadmiernej jego ilości, lub gdy stal nierdzewna ma niską odporność na pękanie wodorowe, może dojść do powstania wad wodorowych w spoinie. Wady te objawiają się jako mikropęknięcia, które znacząco obniżają wytrzymałość i plastyczność połączenia, a także jego odporność na korozję. Dlatego też, decyzja o dodaniu wodoru powinna być podejmowana po dokładnej analizie gatunku stali, grubości materiału i wymagań aplikacji.
Innym gazem, który można spotkać w mieszankach do spawania stali nierdzewnej, choć znacznie rzadziej, jest azot. Azot jest dodawany głównie do spawania specyficznych gatunków stali nierdzewnej, takich jak stale duplex (austenityczno-ferrytyczne). W tych stalach, azot może wpływać na stabilizację fazy austenitycznej, poprawiając właściwości mechaniczne spoiny, takie jak wytrzymałość na rozciąganie i odporność na korozję. Jednakże, podobnie jak w przypadku wodoru, niewłaściwe zastosowanie azotu może prowadzić do powstawania wad. W przypadku stali austenitycznych, nadmierna ilość azotu może prowadzić do wydzielania się niepożądanych faz międzymetalicznych. Dlatego też, stosowanie mieszanek z azotem jest zazwyczaj zarezerwowane dla bardzo specyficznych zastosowań i wymaga szczegółowej wiedzy metalurgicznej.
Dobór gazu do spawania stali nierdzewnej w zależności od grubości materiału
Grubość spawanego materiału ze stali nierdzewnej jest jednym z kluczowych czynników determinujących wybór optymalnego gazu osłonowego do spawania metodą TIG. Ta zależność wynika z wpływu gazu na temperaturę łuku, jego przenikanie oraz stabilność jeziorka spawalniczego. W przypadku cienkich materiałów, takich jak blachy o grubości poniżej 2-3 mm, priorytetem jest kontrola temperatury i minimalizacja ryzyka przepalenia. W takich zastosowaniach doskonale sprawdza się czysty argon. Jego łuk jest stabilny, o niższym napięciu i mniejszej koncentracji ciepła, co pozwala na precyzyjne spawanie bez ryzyka nadmiernego stopienia materiału.
Gdy grubość materiału zaczyna wzrastać, na przykład do około 3-6 mm, spawacz może rozważyć zastosowanie mieszanek argonowo-helowych. Dodatek helu do argonu zwiększa temperaturę łuku, co ułatwia uzyskanie głębszego wtopienia i pełnego przetopu. Pozwala to na szybsze wykonanie spoiny i zapewnia jej odpowiednią wytrzymałość. W takich przypadkach, popularne są mieszanki z zawartością helu na poziomie 25-50%. Im grubszy materiał, tym wyższy może być udział helu w mieszance, ponieważ wymagane jest dostarczenie większej ilości energii do jeziorka spawalniczego w celu uzyskania odpowiedniej penetracji.
Dla bardzo grubych elementów ze stali nierdzewnej, o grubości przekraczającej 6 mm, często stosuje się mieszanki z jeszcze wyższą zawartością helu, na przykład 75% helu i 25% argonu, a nawet czysty hel w niektórych specyficznych przypadkach. Wyższa temperatura łuku generowana przez hel jest niezbędna do uzyskania odpowiedniego wtopienia i zapewnienia wytrzymałości połączenia. Dodatkowo, hel może pomóc w szybszym krzepnięciu jeziorka spawalniczego, co jest korzystne w pozycjach spawania, gdzie grawitacja działa niekorzystnie. Należy jednak pamiętać, że stosowanie mieszanek z wysoką zawartością helu wiąże się z wyższymi kosztami gazu i może wymagać dostosowania parametrów spawania, takich jak prąd i prędkość posuwu, aby uniknąć nadmiernego przegrzewania i potencjalnych wad. Warto również zwrócić uwagę na przepływ gazu; dla grubszych materiałów i mieszanek z helem, często wymagane są wyższe przepływy gazu osłonowego.
Wybór gazu do spawania stali nierdzewnej w zależności od pozycji spawania
Pozycja spawania jest kolejnym kluczowym czynnikiem, który wpływa na dobór odpowiedniego gazu osłonowego do spawania stali nierdzewnej metodą TIG. Różne pozycje stawiają odmienne wyzwania przed spawaczem, a właściwy gaz może znacząco ułatwić uzyskanie wysokiej jakości spoiny. W pozycji podolnej (1F, PA), gdzie spawanie odbywa się na płaskiej powierzchni, grawitacja nie stanowi dużego problemu, a jeziorko spawalnicze jest łatwe do kontrolowania. W takich warunkach, czysty argon jest zazwyczaj doskonałym wyborem, zapewniając stabilny łuk i dobrą jakość spoiny. Pozwala na precyzyjne spawanie, minimalizując ryzyko powstania wad.
W pozycji nabocznej (2F, PC) oraz pionowej wznoszącej (3F, PF), grawitacja zaczyna odgrywać znaczącą rolę, powodując spływanie ciekłego metalu. W takich sytuacjach, kluczowe staje się przyspieszenie krzepnięcia jeziorka spawalniczego. Tutaj z pomocą przychodzą mieszanki argonowo-helowe. Dodatek helu zwiększa temperaturę łuku, co prowadzi do szybszego krzepnięcia stopionego metalu. Dzięki temu, spawacz może utrzymać kontrolę nad jeziorkiem i zapobiec jego spływaniu, co jest niezbędne do uzyskania ciągłej i pozbawionej wad spoiny. Im bardziej wymagająca pozycja spawania, tym wyższy może być udział helu w mieszance. Mieszanki z 25% lub 50% zawartością helu są często stosowane w pozycjach nabocznych i pionowych.
W pozycji pułapowej (4F, PE), gdzie spawanie odbywa się nad głową, wpływ grawitacji jest największy, a kontrola nad jeziorkiem spawalniczym jest najtrudniejsza. W tych warunkach, mieszanki z wysoką zawartością helu, a czasem nawet czysty hel, mogą być niezbędne do efektywnego spawania. Szybkie krzepnięcie jeziorka jest absolutnie kluczowe, aby zapobiec jego spływaniu. Wysoka temperatura łuku generowana przez hel pomaga w szybkim zestaleniu metalu. Należy jednak pamiętać, że spawanie w pozycji pułapowej wymaga od spawacza szczególnych umiejętności i precyzji, niezależnie od użytego gazu. W niektórych przypadkach, można również rozważyć użycie mieszanek z niewielkim dodatkiem wodoru, który może pomóc w odtlenieniu i uzyskaniu czystszego lica spoiny, ale należy to robić z dużą ostrożnością, aby uniknąć wad wodorowych.
Kiedy zastosować mieszankę argonu z wodorem do spawania stali nierdzewnej
Zastosowanie mieszanki argonu z niewielkim dodatkiem wodoru (zazwyczaj 1-5%) w procesie spawania stali nierdzewnej metodą TIG jest specyficzną techniką, która może przynieść znaczące korzyści w określonych sytuacjach, ale wymaga również ostrożności i odpowiedniego przygotowania. Podstawową zaletą dodawania wodoru do gazu osłonowego jest jego działanie jako czynnika redukującego. W wysokiej temperaturze łuku spawalniczego, wodór reaguje z tlenem, tworząc parę wodną, tym samym usuwając tlen z obszaru jeziorka spawalniczego. Jest to szczególnie korzystne przy spawaniu stali nierdzewnej, która jest podatna na utlenianie.
Wynikiem tej reakcji jest uzyskanie spoiny o znacznie czystszym i jaśniejszym wyglądzie. Tlenki, które zazwyczaj tworzą się na powierzchni spoiny ze stali nierdzewnej spawanej czystym argonem, w obecności wodoru są redukowane, co prowadzi do estetyczniejszego wykończenia. Jest to szczególnie pożądane w zastosowaniach, gdzie wygląd spoiny ma duże znaczenie, na przykład w przemyśle spożywczym, farmaceutycznym, czy w produkcji elementów dekoracyjnych. Dodatek wodoru może również obniżyć napięcie łuku spawalniczego, co może prowadzić do bardziej stabilnego i skupionego łuku, ułatwiając kontrolę nad procesem spawania.
Należy jednak podkreślić, że stosowanie mieszanek z wodorem nie jest uniwersalnym rozwiązaniem i wymaga dokładnego rozważenia. Wodór jest gazem reaktywnym i przy niewłaściwym dobraniu jego stężenia lub w przypadku spawania materiałów o niskiej odporności na kruchość wodorową, może prowadzić do powstawania bardzo groźnych wad w spoinie. Wady te objawiają się jako mikropęknięcia, które znacząco obniżają wytrzymałość mechaniczną i plastyczność połączenia, a także jego odporność na korozję. Dlatego też, mieszanki z wodorem są zazwyczaj stosowane do spawania stali nierdzewnych austenitycznych, które są generalnie bardziej odporne na kruchość wodorową. Przed zastosowaniem, zawsze warto przeprowadzić próby spawania, aby dobrać optymalne stężenie wodoru i upewnić się, że nie prowadzi to do powstania wad.
Porównanie gazów i mieszanek do spawania stali nierdzewnej TIG
Dokonując wyboru gazu osłonowego do spawania stali nierdzewnej metodą TIG, kluczowe jest zrozumienie różnic między dostępnymi opcjami i ich wpływu na proces oraz finalną jakość spoiny. Czysty argon, jako gaz obojętny i stosunkowo tani, stanowi punkt wyjścia i jest najczęściej wybieranym gazem. Jego zalety to stabilny łuk, łatwość kontroli, dobre właściwości osłonowe i minimalne ryzyko powstawania wad, co czyni go idealnym do spawania cienkich materiałów i w pozycjach, gdzie kontrola nad jeziorkiem nie jest utrudniona. Jednakże, jego niska przewodność cieplna oznacza, że penetracja może być płytsza, co może być problemem przy spawaniu grubszych elementów.
Hel, dodawany do mieszanek z argonem, znacząco zwiększa temperaturę łuku i głębokość penetracji. Jest to nieocenione przy spawaniu grubszych elementów ze stali nierdzewnej lub w pozycjach wymuszonych, gdzie szybkie krzepnięcie jeziorka jest kluczowe. Mieszanki argonowo-helowe pozwalają na uzyskanie lepszej wydajności i głębszego wtopienia. Jednakże, hel jest droższy od argonu, a wysoka temperatura łuku może wymagać od spawacza większej precyzji i doświadczenia, aby uniknąć przegrzewania. Zbyt wysoka zawartość helu może również prowadzić do zwiększonego ryzyka powstawania porowatości, jeśli nie zostanie odpowiednio kontrolowana.
Mieszanki z dodatkiem wodoru, takie jak 95% argonu i 5% wodoru, oferują korzyści w postaci czystszych, bardziej estetycznych spoin, dzięki działaniu redukującemu wodoru. Są one szczególnie przydatne przy spawaniu stali nierdzewnych austenitycznych, gdzie wygląd spoiny ma duże znaczenie. Jednakże, stosowanie wodoru wiąże się z ryzykiem powstawania wad wodorowych, jeśli nie zostanie zachowana odpowiednia ostrożność i kontrola parametrów. Azot jest rzadziej stosowany, ale może być kluczowy przy spawaniu specyficznych gatunków stali, jak np. duplex, wpływając na ich mikrostrukturę i właściwości. Podsumowując, wybór gazu zależy od wielu czynników, w tym grubości materiału, pozycji spawania, gatunku stali nierdzewnej i wymagań dotyczących jakości oraz estetyki spoiny.
Praktyczne wskazówki dotyczące stosowania gazu do tiga stali nierdzewnej
Aby osiągnąć najwyższą jakość spoin przy spawaniu stali nierdzewnej metodą TIG, oprócz odpowiedniego doboru gazu osłonowego, należy przestrzegać kilku praktycznych zasad. Po pierwsze, kluczowe jest zapewnienie odpowiedniego przepływu gazu. Zbyt niski przepływ nie zapewni wystarczającej ochrony jeziorka spawalniczego przed atmosferą, co może prowadzić do powstawania wad, takich jak porowatość i naloty. Zbyt wysoki przepływ, zwłaszcza w przypadku czystego argonu, może powodować turbulencje w strumieniu gazu, które zamiast chronić, mogą wręcz zasysać powietrze do obszaru spawania, również prowadząc do wad. Optymalny przepływ zazwyczaj mieści się w zakresie 8-15 litrów na minutę, ale może się różnić w zależności od średnicy dyszy, natężenia prądu i warunków otoczenia.
Po drugie, należy pamiętać o odpowiednim „przedmuchu” gazem przed rozpoczęciem spawania. Pozwala to na wypłukanie powietrza z uchwytu spawalniczego i węży, a także na utworzenie stabilnego stożka ochronnego wokół elektrody. Zaleca się odczekanie kilku sekund, aby gaz osłonowy zaczął efektywnie chronić jeziorko. Podobnie ważny jest tzw. „podmuch” gazem po zakończeniu spawania. Po wyłączeniu łuku, jeziorko spawalnicze pozostaje gorące i podatne na utlenianie przez pewien czas. Utrzymanie przepływu gazu osłonowego przez kilka dodatkowych sekund po zgaszeniu łuku zapobiega powstawaniu wżerów i nalotów na powierzchni stygnącego materiału.
Po trzecie, stan techniczny sprzętu ma ogromne znaczenie. Należy regularnie sprawdzać szczelność systemu doprowadzania gazu, w tym węży, reduktora i połączeń. Nieszczelności prowadzą do strat gazu, a co ważniejsze, do zanieczyszczenia atmosfery ochronnej. Dysza palnika powinna być czysta i nieuszkodzona. Zabrudzona lub pęknięta dysza może zakłócać przepływ gazu, prowadząc do nieprawidłowej ochrony. Warto również pamiętać o właściwym przygotowaniu materiału spawanego. Powierzchnie stali nierdzewnej powinny być czyste, odtłuszczone i wolne od rdzy czy innych zanieczyszczeń, które mogłyby negatywnie wpłynąć na proces spawania i jakość spoiny, niezależnie od użytego gazu osłonowego.
